De SEA Games zijn niet zomaar een sportevenement.
Het is een feest dat elke twee jaar miljoenen mensen in Zuidoost-Azië samenbrengt.
Elf landen, tientallen sporten en een heleboel passie.

Van voetbal tot pencak silat, alles draait om trots, inzet en doorzettingsvermogen.
Het lijkt een beetje op de Olympische Spelen, maar dan met die typische Aziatische energie die je voelt zodra je het stadion binnenstapt.

In Indonesië is het een nationale gebeurtenis. De straten kleuren rood en wit, gezinnen zitten samen voor de tv, en overal hoor je het volkslied.
Voor een speler is dit het moment waar je van droomt: je mag iets groters vertegenwoordigen dan jezelf.

Een eer om te spelen voor Indonesië

Het moment dat ik het rode shirt aantrek, blijft bijzonder.
Je voelt het gewicht van het land op je schouders, maar ook de kracht ervan.
Als het volkslied klinkt en de vlag omhooggaat, krijg je kippenvel.

De fans zijn ongekend.
Ze zingen, dansen en moedigen ons negentig minuten lang aan.
Het is zó intens, dat je vergeet hoe zwaar de wedstrijd eigenlijk is.
Elke sprint, elke pass, elke tackle. Je doet het met één gedachte: alles geven voor Indonesië.

Voor mij is spelen voor het nationale team niet zomaar een wedstrijd.
Het is een eer. En elke keer als ik dat shirt draag, voel ik trots.

De kracht van Zuidoost-Azië

Voetbal in Zuidoost-Azië is meer dan een spel.
Het is een stukje identiteit.

Overal zie je kinderen die voetballen, families die samen langs het veld zitten en supporters die alles geven voor hun land.
De energie is ongelofelijk.

In Indonesië leeft voetbal nog net een beetje harder.
De fans reizen soms uren om erbij te zijn.
Ze zingen onafgebroken, ongeacht de stand.
Dat geeft een gevoel van verbondenheid dat je bijna nergens anders vindt.

En dat is misschien wel het mooiste van allemaal:
Sport brengt mensen samen.
Verschillende talen, culturen en achtergronden smelten samen in één groot gevoel van trots.

Teamspirit en strijdlust

Achter elk succes schuilt een team dat keihard werkt.
We trainen intens, vaak in de hitte, en motiveren elkaar om steeds beter te worden.

Het draait niet alleen om talent, maar om discipline en vertrouwen.
En ja, ook om plezier. Want als je niet geniet, houd je het niet vol.

Wat ik bijzonder vind aan het team, is hoe verschillend we zijn.
We spreken niet allemaal dezelfde taal, maar we delen één droom.
Dat verbindt.

De cultuur hier is anders dan in Europa.
Na elke training bidden we samen.
We staan stil bij wat we hebben, en dat geeft rust.

Een keer vergat ik mee te bidden. Niet expres, gewoon even in mijn eigen wereld. Ik werd daarop aangesproken en terecht. Want respect hoort erbij.

Meer dan voetbal

De SEA Games gaan niet alleen over sport.
Ze gaan over mensen.

Na de wedstrijden ontmoet je speelsters uit andere landen.
Je praat, lacht, wisselt shirts en hoort elkaars verhalen.
Het maakt je bewust van hoe groot de wereld. 

Iedereen hier heeft hetzelfde doel: beter worden, iets betekenen, trots zijn.
Het is inspirerend om dat te ervaren.
Het laat zien dat sport meer is dan winnen of verliezen.
Het is verbinden.

Wat dit toernooi voor mij betekent

Voor mij is deelname aan de SEA Games een droom die werkelijkheid is geworden.
Ik heb er hard voor moeten werken.
Vallen, opstaan, doorgaan.

Jarenlang speelde ik tussen de jongens.
Dat was niet altijd makkelijk.
De kleedkamers waren een probleem, soms moest ik me omkleden op de wc of bij de scheidsrechter.
En ja, er werd weleens gelachen.

Maar ik liet me niet kennen.
Een panna geven en dan die verbaasde gezichten zien?
Dat was mijn manier van antwoorden.

Gelukkig waren er ook ouders die na de wedstrijd zeiden:
“Wat kan jij goed voetballen.”
Dat gaf me energie om door te gaan.

Daarom is dit toernooi zoveel meer dan alleen een paar wedstrijden.
Het is het bewijs dat dromen uit kunnen komen als je blijft geloven.

Dromen blijven najagen

Als ik terugkijk, voel ik vooral dankbaarheid.
Alles wat ik heb meegemaakt, van spelen tussen de jongens tot nu het shirt van Indonesië dragen, heeft me gevormd.

Mijn droom?
Ooit met Indonesië spelen op een groot toernooi.
Het WK.

We hebben al stappen gezet.
En als we compleet zijn, kunnen we meedoen met de top van Azië.
Daar geloof ik in.

Ik wil de jeugd inspireren om te blijven dromen.
Om nooit op te geven.
Want als ik het kan, dan kun jij het ook.

Hopelijk blijft iedereen achter ons staan.
Want alleen samen kunnen we Indonesië trots maken.